که زن نبودی... امّا

Filter

yabanu — Mon, 20 Feb 2012 17:47:15 GMT

يعني اينترنت ملي شده الان؟

زخم و برف

yabanu — Sun, 12 Feb 2012 01:09:00 GMT

(به شهرام فرهنگی و روزی که شاید در برف بمیریم)

قلبم را در می‌آورم
می‌برم لای برف‌ها دفن می‌کنم
می‌خواهم این زخم زنده بماند
تازه بماند
می‌خواهم لای برف‌ها زنده بمانیم
همین‌طوری
همین شکلی
بمانی برای من
گوشه‌ی دنج قلبم بمانی

خون در گرما فاسد می‌شود

زخم اگر در گرما بماند می‌گندد
بوی گندش همه جا را برمی‌دارد
نمی‌گذارم زخمِ فاسد شوی
با برف مومیایی‌ات می‌کنم
همین گوشه‌ی دنج سینه‌ام
همان جایی که نفس بالا نمی‌آید زخمی‌ست
سینه‌ام زخمی‌ست

میثم یوسفی / بهمن 90

دور... دور...

yabanu — Sat, 11 Feb 2012 02:32:00 GMT

ما
این‌همه
غریبه بودیم؟

امروز، صبحِ سومِ بی‌تو...

yabanu — Mon, 30 Jan 2012 16:32:00 GMT

1- یکی از بهترین هم‌کاری‌های هنری من با صدای سیاوش رحمانی منتشر شد. «گریه خنده» را از لینک‌های زیر یا سایر سایت‌های دانلود موسیقی می‌توانید دریافت کنید.

رادیو جوان / تهران موزیک / موزیک باران / بیر موزیک

2- خوشحالم که در مراسم رونمایی آلبوم اشعار اندیشه فولادوند عزیز؛ «آخرین حرف معاصر»، توانستیم بسیاری از اهالی فرهنگ و هنر، از شمس لنگرودی و محمدعلی سپانلو گرفته تا رخشان بنی اعتماد و بهروز افخمی، از رضا یزدانی، کارن همایون‌فر و پرواز همای تا حامد بهداد، حبیب رضایی و بهرام رادان را زیر یک سقف و کنار هم داشته باشیم. دیدار دوستان قدیمی مثل یغما گلرویی، سید مهدی موسوی، بابک صحرایی و ... هم که به ما لطف کردند و در مراسم حاضر شدند از اتفاقات دلنشین شنبه شب بود.
در کنار آهنگساز قدیمی و بزرگ فریدون خوشنود، در شرکت فرهنگی هنری پنج برگ هنر برنامه‌های بزرگی در عرصه‌ی موسیقی و فرهنگ داریم که شاید شروعش با این رونمایی بود. گزارش و عکس‌های مراسم را در این لینک ببینید.

3- و متن ترانه‌ برای دوستانی که دستور دادند مکتوبش را منتشر کنم:

عطرت روی اعصابمه، پلکام دائم می‌پره
باید که از هم دور شیم، این‌جوری شاید بهتره

تو سرد و بی‌رحمی ولی، دلتنگیا جانی‌ترن
از تو که دنیای منی، چشمات ایرانی‌ترن

پشت سرت حرفه ولی، چشمای تو حرف منه
وقتی که اسم تو می‌آد، قلبم سریع‌تر می‌زنه

امروز... صبح سوم بی‌تو...
دنیام پاییزه
شالی که خیسِ گریه‌هاته، هنوز روی آویزه
عکس بزرگ خنده‌ی تو، تو اتاقمه
دستای تو هنوز واسه من چای می‌ریزه

آیینه‌ها و تخت خواب، بی‌آبروی تو شدن
دیوارهای خونه هم، معتاد بوی تو شدن

من خاطره دارم از این، آیینه‌های یک‌سره
از این ملافه که منو، تا بوسه‌ی تو می‌بره

من خاطره دارم از این، بوی همیشه تلخ و سرد
از این اتاقِ بی‌تو و این تختِ خوابِ بی‌نبرد

«گریه خنده»
آهنگساز، تنظیم‌کننده و خواننده: سیاوش رحمانی
ترانه‌سرا: میثم یوسفی
بهمن ماه نود

روایت شکست!

yabanu — Fri, 06 Jan 2012 23:37:00 GMT

توان مقاومتم نبود
توان مقاومتم نیست
باور کن حال و روز من
از حال و روز اهالی غزه هم بدتر است
اگر غاصب تو باشی
اگر رژیم اشغال‌گر، چشم‌های تو باشند
همه‌ی جنبش‌های مقاومت
محکوم به شکستند

خاطراتِ تازیانه‌ 1

yabanu — Tue, 03 Jan 2012 14:08:00 GMT

اعتراف می‌خواستند، گفت:

من به اوئیسم معتقدم،
و جز این همه‌چیز را انکار خواهم کرد...

با یه زخمِ کهنه، تو شبی بی‌عنوان...

yabanu — Tue, 27 Dec 2011 21:13:00 GMT

اینجا؛ گوشه‌ی دنج این خانه...
نه! نمی‌توانم ننویسم. فکر که می‌کنم، باورم نمی‌شود یک‌سال و خورده ای گذشت و هر بار شهر کوچکم را بی‌واژه ترک کردم. تصویر من و این شهر پر بود از دلتنگی‌های پای کامپیوتر که می‌ریختند توی یابانو... من توی همین کلمات، کنج همین اتاق جنون گرفتم. همین وبلاگ بود که از «تو هنوزم شبا نمی‌خوابی» تا «تو نمی‌خندیدی باد ما را می‌برد» هجرتم داد. از همین آینه بود که هربار خودم را دیدم، ترسیدم. باور کنید هنوز هم شکل نوشته‌هایم نیستم. هنوز هم می‌ترسم از آدم‌هایی که پشت این واژه‌ها، نقابم را نمی‌بینند. از خودم می‌ترسم وقتی می‌نویسم. اما نوشتن را به لال بودن ترجیح می‌دهم. توی همین تشویش‌ها بود که بازنده‌ی خوشحال شدم... می‌بینی؟ هنوز هم نوشته‌هایم پر است از «توی». فرقی نکرده‌ام. همان گهی هستم که بودم. مردد نباش. این خردادیِ نامیزان همانی بود که می‌گفتی... قول داده بودم ننویسم. قسم خورده بودم. اما باید بهانه‌هایی باشد که تردیدها تبدیل به یقین شوند. باید آن‌کسی که مطمئن بود مردِ این حرف‌ها نیستی، مطمئن‌تر شود. هم‌دستت می‌شوم تا ثابت کنم این‌کاره نبودم. باید به نقابم برگردم...

به دلتنگی گرفتارم

yabanu — Fri, 23 Dec 2011 21:16:20 GMT

می‌ترسم لال شده باشم و خودم ندانم؛ می‌ترسم از ننوشتن. از این‌ روزهای بی‌واژه می ترسم. باید غمی برای خودم دست و پا کنم. باید وسط سرخوشی و دوری، دلتنگ شوم، غم بریزد توی رگ‌هایم و یادم بیاید که هنوز نوشتن بلدم. این‌جا را، دوباره همین روزها به پا می‌کنم. به یاد مزدک که چندین و چندین‌بار گفت دوباره وبلاگت را راه بینداز و بنویس، گوش نکردم تا حالا نباشد و نبیند چطور هوس نوشتن افتاده توی خونم، زده به مغز استخوانم. به یاد مزدک، این‌جا را دوباره به پا خواهم کرد، تا برگردد و آزادی را جشن بگیریم. تا ببیند هنوز آدمم. هنوز دلتنگم. سنگ نشده‌ام.

شما

yabanu — Fri, 01 Jul 2011 02:50:00 GMT

هنوز میانگین بازدیدهای روزانه کم نشده است!... جالب است که فراموش نمی‌کنید، این خانه‌ی تار عنکبوت گرفته‌ی به درد نخور را. شاید بهانه‌ی خوبی باشید که روزی دوباره برگردم. دیر و زودش مهم نیست... الان: ممنونم!

شد به گمان دیدنی، عمر تمام و من، همان...

yabanu — Fri, 22 Oct 2010 01:55:00 GMT

وقتی قرار به نبودن می‌گذاری هر کلمه فاصله‌ای‌ست. وقتی حرف‌ها فهمیده نمی‌شوند، نوشتن و حرف زدن بیهوده‌ترین کار دنیاست. من کلمات را فقط برای تو آفریده بودم.
وقتی هر کرده و نکرده‌ای مبنایی‌ست برای ویران کردن و ویرانی، وقتی همه‌چیز برعکس چیزی شده که فکر می‌کردی و هیچ‌چیزی سرجایش نیست، چه‌کار می‌شود کرد؟ مثل این است که کله‌ات را کرده‌اند توی تنور که نفس بکشی و خنک تر شوی! من کله‌ام را می‌کنم توی تنور، تا تاوان کرده و نکرده‏ام را پس بدهم. هرچیزی که دارد تو را از من می‌گیرد، بسوزد و تمام شود... و تمام شوم. شانه‌هایم ضعیف‌تر از این حرف‌هاست. من زورش را ندارم.
با یک بغض آدم‌کش، خداحافظ برای همیشه.