
کشور من شبیه اون مادرییه که میبینه اونیفورم پسرش یه دگمه کم داره، با عجله دگمه رو میدوزه و بعد پسرش رو خاک میکنه.
کشور من همون پدرییه که هر روز برای دختر هفتسالهش که سیصد و چهل و شش روزه که مرده یه عروسک میسازه.
کشور من تصویر رادووان کاراژیک، رهبر سیاسی صربهای بوسنی رو داره. یه جنایتکار جنگی و همزمان شاعر، که وسط جنگ بوسنی و محاصرهی سارایوو از طرف مسکو دعوت شد تا یه جایزهی ادبی بگیره.
(پیکر زن همچون میدان نبرد در جنگ بوسنی/ نمایشنامه/ ماتئی ویسنی یک/ تینوش نظم جو/ نشری نی)