هیچ وقت نفهمیدم چطور این جوری می خنده ، ولی فکر می کنم دلیلش گریه کردنای زیادشه ! فقط کسایی که زیاد گریه می کنن می تونن قدر قشنگیای زندگی رُ بدونن و خوب بخندن !
گریه کردن آسونه وُ خندیدن سخت .

(نامه به کودکی که هرگز زاده نشد / اوریانا فالاچی / ترجمه ی یغما گلرویی)

هفته ی پیش با دوستان بحث چگونه نوشتن بود. یکی از بچه ها می گفت تا سوژه ای برای من اتفاق نیفتد نمی توانم بنویسم و برای همین است اینهمه عاشق می شوم ( !!!! ) دوستی می گفت همه چیز برای من طرح و فرم است و برای بهتر نوشتن می نویسم . دوستانی هم بین این دو بودند. اینها بحث هایی ست که همیشه در مورد شعر بوده است. عده ای شعر را یک رویداد آسمانی می دانند و معتقدند بدون کمک غیب نمی شود نوشت ، عده ای همه چیز را فرم می دانند ، یک طرح را می گیرند و عروض را می گذارند جلویشان و می نویسند ، عده ای می گویند تا تجربه نکرده باشیم نمی شود بنویسیم. هیچ وقت هم به نتیجه ی مشخصی در این مورد نمی رسیم. برای خود من خود نوشتن مهم است ، یعنی می نویسم تا بنویسم. خیلی وقت ها نیازی به غیب نیست. طرح را می ریزم ، تصمیم می گیرم ، استارت می زنم و می نویسم ، مواقعی هم در شرایطی عجیب اتفاقی لحظه ای به ذهنم می آید که شاید بشود گفت مواهب غیبی ست ! بعضی وقت ها برایم فرم و فقط فرم مهم است ، بعضی وقتها سوژه ای را می گیرم و ادامه می دهم ، بعضی وقتها شروع به نوشتن می کنم و خودش راه خودش را می رود تا تمام بشود و خیلی وقت ها هم اتفاقات و افراد دور و برم انرژی و انگیزه و سوژه و طرح لازم برای نوشتن را به طور مستقیم یا غیر مستقیم می دهند و من سر قضیه را می گیرم و طوری که خودم می خواهم تا تهش می روم ! ولی مساله ی جالب اینجاست ، خیلی وقت ها دقت کرده ام و برایم مسجل شده است که وقتی اتفاقی می افتد و استارت کارم را می زند و در نهایت من بدون احساساتی شدن به خاطر آن اتفاق سعی می کنم کار محکمی هم از تویش در بیاورم، نتایج خیلی بهتری گرفته می شود و استقبال هم از این کارها بیشتر است. چیزی بین فرم و احساس و ... می شود. مثلا در کارهای اخیر خود من کار " بی هوا تو هوای تو مُردم" را به لحاظ فرمی و حرکت هایی که توی آن اتفاق افتاده است بیشتر دوست دارم اما خیلی از دوستان " تو دیر می کنی ، سیگار می کشم " را که دقیقا لحظات آن به یمن دیر کردن عزیزی اتفاق افتاده بود بیشتر می پسندند. ولی مواقعی هم بوده است که احساساتی شده ام و از ماتِ اتفاق بیرونی مانده ام و کار خیلی بد از آب در آمده است. بعضی وقت ها وقتی آدم به چنین مواردی فکر می کند نتایج خوبی می گیرد.

(دلیل اینکه در این نوشته تماما در مورد کارهای خودم صحبت شد قوی بودن یا خوب بودن کارها نیست ، که به قطع هنوز جا برای بهتر نوشتن بسیار زیاد است. فقط به خاطر آگاهی ای که در مورد اتفاق افتادن کارهای خودم داشتم(!!) و در مورد دیگران بی اطلاع بودم اینگونه نوشته شد ! )