
(+18 یا گاهی اشتباهی)
(تقديم به عشق كه بعد از 18 سالگيام فقط زخمهايش مانده است)
يك نفر يك عمره كه ميآد، يك نفر يك عمره كه ميره
وسعتِ اين راه بيمرزه، گم شدن يك درد ِ واگيره
هر كسي يكريز ميخنده، هركسي كه اهل بارونه
هر كسي كه شعر ميگه يا قدر دلتنگي رو ميدونه
دستشو گاهي ميگيرم
با تو اشتباهي ميگيرم
چشمامو آروم ميبندم، رود و دريا خواب مي بينم
خون ميوفته تو چشام از بس، قرمزي رو آب مي بينم
گريههامو قرض ميدم تا، عكس تو اينجا مجسم شه
هركسي بي كفش و بيمقصد، زير بارون هم مسيرم شه
دستشو گاهي ميگيرم
با تو اشتباهي ميگيرم
بوي نا افتاده تو مغزم، عكسهاتو باد دزديده
هركسي كه زخم همراشه، بوي آغوش تورو ميده
هفت ساله زندگي كردم، زخمهاتو! بي برو برگرد
تا كسي هم دستِ من ميشد، زخمهاتو باز نو ميكرد
دستتو گاهي گرفتم
شايد اشتباهي گرفتم
(میثم یوسفی/ بهار گاو ۸۸)