
هفت توقیف شد.
دنیای تصویر توقیف شد.
برنامهی مثلث شیشهای تعطیل شد.
مجلهی رویش بهخاطر فشارهای بیرونی تغییر رویه داد و به مجلهی مد و آشپزی و ... تبدیل شد.
ارژنگ توقیف شد.
شهروند امروز توقیف شد.
کارگزاران توقیف شد.
نزدیک به بیست فیلم مثل "باز هم سیب داری"، "آتشکار"، "خاک آشنا" و ... با داشتن همهی پروانهها اعم از ساخت و نمایش و .. با مشکل اکران مواجهاند.
کنسرتهای بسیاری مثل کنسرت دیماه گروه دارکوب با داشتن همهی مجوزها در آستانهی برگزاری به دلایلی نامعلوم کنسل شدند.
تئاتر شهر در آستانهی تخریب کامل قرار دارد.
نمایشگاه گروهی ۱۴ عکاس در نگارخانهی اثر با جمعآوری عکسها توسط افراد غیر مسئول مواجه شد.
و ...
اینها فقط یک روایت سرانگشتی از اوضاع فرهنگ در کشوریست که همهی مسئولانش به خصوص وزیر فرهنگ و ارشاد ادعا میکنند رفاه و آزادیهای کامل برای هنرمندانش برقرار است. توجه کنید که همهی اینها در کمتر از ۱۰ ماه اتفاق افتادهاند. فکر میکنید در این مدت فقط چند نفر از دوستانمان بیکار شده باشند خوب است؟
نقطه تمام.
پینوشت۱: جام صبوحی نوش کن/ قول مُغنی گوش کن/ درکش می و خاموش کن/ فرهنگ بیفرهنگ را (مولانا)
پینوشت۲: "پیدا کنیدش دوباره/ بگو دوباره بمیرد/ شاید دستم را بگیرد..." خیلی وقت است میخواهم در مورد چهگوارای محسن نامجو بنویسم. همهاش فراموش میکنم. حالا هم جز دادن لینک، دل و دماغ نوشتن ندارم.