شاید وقتی آزی آزبورن به‌خاطر شیطان پرستی به دادگاه کشیده شد، فکر نمی‌کرد سال‌ها بعد خواننده‌ای را در ایران به‌خاطر اتهامات او محاکمه کنند. موسیقی متال در کشور ما هرگز به صورت رسمی دادگاهی نشده است، اما هیچ گاه هم از گزند اتهامات مختلف در امان نبوده. اتفاقی که نوع دیگرش سال‌های ابتدایی انقلاب برای موسیقی پاپ، راک و ... هم افتاده بود و به ممنوع شدن این نوع موسیقی‌ها منتهی شد! اما مسئله‌ی مهم این جاست که همیشه چنین برخوردهایی از یک سوءتفاهم یا سلیقه‌ی شخصی شروع می شوند و تا سال‌ها جنبه‌ای عمومی به خود می‌گیرند. قطعا موسیقی متال در مقایسه با بسیاری از انواع موسیقی هم فلسفی‌تر است، هم انسانی‌تر است و هم تکنیکی‌تر، حالا اگر به سلیقه‌ی ما نزدیک است یا نه اهمیت چندانی ندارد. یا این‌که راک به موسیقی اعتراض معروف است ولی هوی‏متال خود از اعتراضی‌ترین گونه‌های موسیقی راک هست. در ایران بعد از جنگ هشت ساله، توی زیرزمین‌های بعضی از خانه‌ها جوانانی دور هم جمع می‌شدند تا زخم‌های جنگ را در زندگی روزمره خود و اطرافیان‌شان به فراموشی بسپارند. فرشید اعرابی که متولد 1349 است، روزهای پایانی جنگ 17-18 ساله بود، پس از این لحاظ هم شباهت جالبی به آن‌هایی دارد که متال را در اروپای بعد از جنگ جهانی دوم بنیان‌گذاری کردند. با او بعد از این‌که دو آلبوم «پنهان» و «سکوت راوی» را در فاصله‌ی پنج سال و به صورت مجاز منتشر کرده است به گفت وگو نشستیم تا توضیحاتش را در مورد موسیقی‌ای که افرادی مثل جیمی هندریکس و آلیس کوپر در تکامل‌اش بسیار تاثیرگذار بودند، بازی استقلال پرسپولیس، هیجان، مولانا، سازهایی که فردی مرکوری شکست و ... بشنویم. اما سخنی از جنگ نگفتیم، او حرف‌هایش را در این مورد در دو آهنگ از آلبوم «سکوت راوی» زده بود.

پی‏نوشت: اگر دوست داشتید گفت‏وگویم با فرشید اعرابی (اولین خواننده‌ی هوی متال ایران) را در شماره‏ی جدید نسیم هراز و گفت‏وگو با سعید شهرام (آهنگ‏ساز روزگار قریب و ...) را در شماره‏ی پانزدهم مجله‏ی هفتگی سینما بخوانید. این چیزی که بالا نوشتم لید گفت‏وگو با اعرابی بود و چون دوستش داشتم این‏جا گذاشتمش، وگرنه من اهمیت زیادی ندارم که گفت‏وگوهایم هم مهم باشند؛ تا شما به خواندنش راغب شوید!