
وقتی تو نباشی من به من مشکوکم
به هر گل به هر سایه روشن مشکوکم
مشکوکم به اشکِ کبوتر مشکوکم ، به خوابِ خاکستر مشکوکم
بی تو به کابوس و به رویا مشکوکم
به شعله به پروانه حتی ..... مشکوکم !
با کوچه...
(ایرج جنتی عطایی / با صدای مانی رهنما)
حالا تو دستِ بی صدا
دشنه ی ما شعر و غزل
قصه ی مرگ عاطفه
خوابای خوب بغل بغل
انگار با هم غریبه ایم
خوبیِ ما دشمنیه
کاش من و تو می فهمیدیم
اومدنی رفتنیه اومدنی رفتینه
...
کسی حرف من و انگار نمی فهمه
مرده زنده خواب و بیدار نمی فهمه
کسی تنهایی مو از من نمی دزده
درد ما رو در و دیوار نمی فهمه
.....
سقوط من در خودمه
سقوط ما مثل منه
مرگ روزای بچگی
از روز به شب رسیدنه
دشمنیا مصیبته
سقوط ما مصیبته
مرگ صدا مصیبته
مصیبته حقیقته
حقیقته ...حقیقته....
(شهیار قنبری/ با صدای داریوش)
این ترانه ها و خیلی ترانه های دیگر ، همه ی روزهای منند. من در حالت عادی دقیقا این مدلی گوش می دهم و به راحتی زندگیم ادامه دارد ! گاهی شاد. گاهی غمگین. در ضمن سقوط همیشه محبوب ترین ترانه ی من بوده !
ولی واقعا عجب دیالوگ هایی گفتیم و شنیدیم آن شب . در جمعی که همه ادعای نوشتن یا سینمایی بودن داشته باشند کمتر از این انتظار نمی رود ! فعلا این دوتا یادم هست ! (حافظه ی من معمولا با تاخیر به راه می افتد!! وگر نه دوست داشتم همین ها را در پست قبلی بنویسم !)
- بُدوئیم؟
- می دونم گولم می زنی و باز از نصفه راه بر می گردی ولی عیبی نداره دوست دارم گول بخورم ، بُدوئیم !
---
- اگه این خونه س پس خونه ی ما چیه؟
- خونه ی ما خونه ی ماست خونه ی اینا هم خونه ی اینا
- میثم دقیقا مثل شاگرد تنبلای کلاس ابلهانه ترین جواب ممکن رو دادی !
---