| تبليغات | X |
این مشخصه که من هیچ وقت طرفدار جنگ نبوده ام ! اما همیشه آرزوم این بوده که بجنگم و بمیرم. نمی تونم لذت مردن توی راهی که می دونی به مرگ می رسه ، لذت طغیان ، لذت کشتن برای کشته نشدن ، لذت کشتن برای یک وجب خاک بیشتر ، لذت کشتن برای آزادی ، لذت کشته شدن برای آزادی ، لذت ... اُه ! تصور کنین . نمی تونم این لذت ها رو در خودم بکشم . همیشه دوست داشتم که یک بمب به خودم ببندم و به دشمن بزنم و بمیرم. یا دقیقا یادم میآد که رویای کودکی هام مردن به طریق اون فیلمی بود که خلبانش با هواپیما به یک ساختمان دولتی دشمن می زد و می مرد. شاید این از نیمه ی یاغی ام ، نیمه ی تروریستم ، نیمه ی شرورم می آید. شاید هم همه چیز تقصیر همان بمب هایی باشد که هنوز صدایشان توی گوشم هست. خمپاره هایی که سوت می کشیدندو بزرگ می شدیم .تقصیر جنگی باشه که توش متولد شدیم، باهاش قد کشیدم و داریم با بقایاش زندگی می کنیم.
این روزها پُرم از ترانه و این خیلی خوبه. خیلی خوب !!! ولی اول ترانه ای از مهیار کاظم زاده داشته باشید و بعد ترانه ای قدیمی از خودم!!! این پارادوکس پر ترانه بودنم و این مدل ترانه گذاشتن هم بد چیزی نیست ! بعدا در مورد این روزها بیشتر صحبت می کنیم !
مثل بدبخـتـا داره جـون می کنـه توی وحشت ، مثل بختک توی خـواب
نمی تونه فکر کنه که چـی می شـه مثل آویـزون شــدن تـوی یه چـاه
مثل چرخیده شدن تو چرخ گوشت! خود کشـی یه عـذرِ بـدتر از گنـاه !
یه هفته گذشتـه و خبری نیسـت ! « نـامرد ، حتـی یه بـار زنگ نزده »
باخودش میگه:«خدایا چی میشه ؟» مگـه ظـرفـیـت دخـتـر چِـقَـده ؟
« یا امـامـزاده کنیـز تو می شـم » واسـه ی آخـرِ مـاه یـه نـذری کـــرد
آه و نـالـه ، هـذیـان و نـفـریـن « خدایا ! چـرا شروع نمی شه درد ؟»
شب هشتم با یه درد از خواب پرید عـرق سـردی رو پیشـونیش سُـرید
« رحم کـن خدایا تکـرار نمی شه » یه دعایی خـونـد و آروم دست کشید
دست کشید خونو که دید آروم شد صـــدای اذان ، صـــدای بــارون
گریه ی شوق ، دیگه خوشحال نمی شه هیچ وقـت اینهـمه از دیـدن خـون
آخــرِ مـاهـه ، صــدای نـالــه یه نفـر نـذرشـو با ولـع می کــرد !
«مواظب باش» دوباره تو چرخ گوشت خالی می شه بچه ی اون نامرد
(اینجا شب زود می رسه)
به رفیق، آرش افشار كه صدا و ترانه هایش از ديوارها بلند ترند.
اینجا شب زود می رسه اینجا روزا زخمیَن
اینجا دیوارا از ستاره ها بُلن ترن
زیر آسمونی که داره از سیاهیِ سُرفه می میره
همه ی چشما تَرَن
پای چشمای ِ تَرِت توی باریکه ای از اشکای ِ تو
لحظه هام جیغِ شکنجه می زنن
به دست ِ ابرا چتر بده که خیسِ گریه هام نَشَن
- که خیسِ گریه هات نَشَن
انگاری که وقتِ رفتنه آره وقتِ رفتنه آره آره آره
گرچه خیلی وقته که خنده هامون کِسِلَن
دستامون یَخَن واسه خدافظی
اما باز تو ضرب بگیر تا من برقصم
حالا که
روی ِ ارابه ی هق هق نعشمونو می برن
همه ی آسمونا همینجوری سیا که نیست
شاید فقط اینجا یا اونجا یکی شون یکی شون فقط یه کم سیا تره
یکی شون یکمی سیاتره
انگاری که وقتِ رفتنه آره وقتِ رفتنه آره آره آره
تا تهِ چشمای تو که خیلی از آسمونا سیاتره
دیگه وقتِ رفتنه آره وقتِ رفتنه آره آره آره
(میثم یوسفی)
پیوست دارد !
این روزها بیشتر کنار خانواده هستم. بی فراز و فرودی در یک جریان خطی زندگی می کنم ! به خانواده کمک می کنم و این برای زندگی من که معمولا کسی کار فیزیکی کردنُ ازم مشاهده نکرده نقطه ی عطفیه وبرای اطرافیانم جالب !! این روزها به عادت دیر خوابیدن و نخوابیدنم برگشته ام ! البته این نخوابیدن مخصوص شبهاست و قطعا روزها جبران می شه . عادتی که امتحانات مخدوشش کرده بود. این روزها کتاب می خونم، تقریبا هر شب پرترانه ام و... زنده ام. این روزها گاهی دلتنگ دوستانم می شوم و ... زنده ام. ولی دردی هست که مخصوص این روزها نیست . دردی که عادت شده برای ما . دردی که اگر مدتی نباشه انگار این دنیا خانه ی اشباحه. مردم این دنیا عادت کرده اند . عادت کرده اند به خون. خون . خون . خون . خون . خو ن . خ و ن . . . . . . . . . . . . . .
هی تو ! یه سورپرایز واسه ت دارم، فعلا تو خماری بمون !!!
شاد باشید و درست !
