تبليغاتX
که زن نبودی... امّا - تبعیدی توام

دوستان زيادي از اينجا انتظار ترانه دارند. دو ترانه ، يکي از خودم و يکي هم از يک دوست تقديم به اين دوستان.
ابتدا ترانه ي خانم الهه سليمي ، همسر دوست ترانه سراي عزیزم نيما کوکلاني را باهم مي خوانيم . سه ، چهار سالي هست که همسر نيما همراهش توي جمع هاي ترانه با ماست . هميشه نيما مي گفت طي اين مدت اگر يک تکه آجر را با خودم مي آوردم چند خطي مي نوشت!! اما همسرش هيچ مدلي توي وادي نوشتن نبود. تا اينکه به قول خودش يک دفعه از دو سه ماه پيش هوس مي کند بنويسد و البته ترانه ! اين ترانه هايي که حالا هي مدام براي ما مي خواند براي کسي که خيلي تازه شروع کرده واقعا خوب هستند. يکي شان را با هم مرور مي کنيم.


(تبعيدي)

تبعيد شدم از تو                    در وحشتِ آئينه
اينبار کسي با من                  بيدار نمي شينه

 گوشِ کَرِ احساست               فريادِ من -ُ نشنيد
دستاي نيازم رو                   کال و نرسيده ، چيد

 ليوانِ تنم پُر شد                  من ريختم از احساس
بازم که تو مي خندي             خالي شده اين گيلاس

 قد مي کشم از تب يا             هذيانِ کشش دارم؟
ديوارِ تو کوتاهه؟                  يا حسِ پرش دارم؟

 پشتِ سرِ اين ديوار               کاغذاي مسمومه
انگشت بزن مرگُ                 اين يک سندِ شومه

رنگايِ تو کم رنگن                کم مي شي و مي ميري
با پشتِ پر از ترديد               خم مي شي و مي ميري

يک لحظه به جاي تو             ترسي به هوا پاشيد
تبعيديِ تو اينبار                   در آينه خون مي ديد

 - الهه سليمي -

+ نوشته شده در  پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385ساعت 1 قبل از ظهر  توسط میثم یوسفی